ΟΙ ΑΚΑΤΑΛΑΒΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Οι «ακατανόητες» καταλήψεις στα σχολεία φαίνεται πως τελείωσαν, προς ικανοποίηση όσων έβλεπαν τους καταληψίες μαθητές περίπου ως εξωγήινους που κάνουν χαβαλέ. Κάτι οι απειλές από υπουργείο, διευθυντές και μερίδα καθηγητών, κάτι η εμπλοκή εισαγγελέων και αστυνομίας ως καθ’ ύλην αρμοδίων για θέματα παιδείας, κάτι η αξιοποίηση των φθορών στα σχολεία του Παγκρατίου και η υποτυπώδης πειστικότητα των αιτημάτων των καταληψιών (αν μείνει κανείς στα δελτία ειδήσεων και τα πρωτοσέλιδα της Απογευματινής), η κοινοτοπία περί χάσματος των γενεών «δικαιώθηκε» ξανά και ο μικρός Πρετεντέρης που κρύβουμε μέσα μας πήρε από τους μαθητές τη ρεβάνς που ήθελε από πέρσι το καλοκαίρι. Λίγοι κατάλαβαν τι κάνουν οι μαθητές και ακόμα λιγότεροι τους υποστήριξαν.

Δεν φταίνε γι’ αυτό οι φθορές, όσο κι αν η εικόνα τους μοιάζει ακαταμάχητη και δεν επιτρέπει κουβέντα. Αν αυτοί που μαλλιοτραβιούνταν για τις ζημιές στο Παγκράτι νοιάζονταν πραγματικά, μπορούσαν (είτε σε επίπεδο συλλόγου γονέων, είτε μέσω ενώσεων καθηγητών, είτε ως φορείς της αυτοδιοίκησης, είτε τέλος πάντων μεμονωμένα) να είχαν συνεννοηθεί με τους καταληψίες και να είχαν στηρίξει εκ περιτροπής βάρδιες περιφρούρησης.

Όχι μόνο δεν το έκαναν, όχι μόνο δεν προστάτεψαν τους μαθητές, αλλά καλοδέχτηκαν τις κάμερες πριν πιάσουν να συμμαζεύουν, δείχνοντας ότι, κι αν δεν υπήρχαν οι καταστροφές, έπρεπε να επινοηθούν. (Άλλωστε, κι όταν θέλουμε να τα βάλουμε με το άσυλο, λέμε ότι στις πανεπιστημιουπόλεις διακινούνται ναρκωτικά και γίνονται βιασμοί).

Δεν φταίνε ούτε τα αιτήματα των μαθητών, που από κάποιους θεωρήθηκαν προσχηματικά. Το 1998-99, όταν κλείναμε τα σχολεία του Βύρωνα, υπήρχαν γονείς που μας έβριζαν «υποκινούμενους», έρχονταν με πριόνια για να κόψουν τις αλυσίδες και μας απειλούσαν μπροστά στα παιδιά τους για παραδειγματισμό.

Εκείνη την περίοδο επιβαλλόταν μια από τις πιο αυταρχικές εκπαιδευτικές «μεταρρυθμίσεις», μεγάλα τμήματα της μαθητικής κοινότητας ωθούνταν στα φροντιστήρια, εδραιωνόταν ο ανταγωνισμός ως το μόνο δυνατό modus vivendi και τα πτυχία των καθηγητικών σχολών αποσυνδέονταν από τα επαγγελματικά δικαιώματα, ώστε ο άνεργος να επωμίζεται την ευθύνη της ανεργίας του.

Δεν φταίει το «χάσμα γενεών». Το 1998-99 υπήρχαν γονείς που συζητούσαν μαζί μας και μας έφερναν φαγητό και συμμαθητές μας που μας εξηγούσαν ότι πρέπει να ανταγωνιστούμε τους Ευρωπαίους επί ίσοις όροις κι ότι με τις καταλήψεις ματαιοπονούμε. (Μετά τις αναλύσεις αυτές, πήγαιναν στο τοπικό γυμναστήριο ή μπιλιαρδάδικο και μετά φροντιστήριο).

Αν αυτοί που καταλαβαίνουν είναι τόσο λίγοι, είναι επειδή καθένας καταλαβαίνει ό,τι του επιτρέπει η θέση του. Η κυβέρνηση βλέπει «υποκινούμενους» γιατί δεν ανέχεται πολιτικούς αντιπάλους -ούτε καν αιτία πολιτικής αντιπαλότητας. Οι περισσότεροι γονείς βλέπουν στους καταληψίες στη χειρότερη περίπτωση δυνητικούς εμπόρους ναρκωτικών και στην καλύτερη τους αμφισβητίες των σχεδίων τους για τη ζωή των παιδιών τους.

Είναι δύσκολο να σου λέει το παιδί σου ότι «δεν γουστάρει τη φάση» και να μην πείθεται από τους λογαριασμούς του φροντιστηρίου και το «ταλαιπωρήσου τώρα για να απολαμβάνεις μετά». Και η πίεση που ασκούν οι γονείς εξηγεί γιατί είναι περισσότεροι οι μαθητές που ψηφίζουν υπέρ των καταλήψεων από αυτούς που μένουν και μετά το μεσημέρι στο κατειλημμένο σχολείο.

Το υπουργείο και οι διευθυντές του σχολείου βλέπουν στις καταλήψεις χαμένες ώρες που πρέπει να αναπληρωθούν. Τα αστικά ΜΜΕ μυρίζουν «θέμα» που φέρνει διαφημίσεις και ο ΛΑΟΣ, κι αυτό το τελευταίο τον επερχόμενο «κομμουνιστικό κίνδυνο». Το ΚΚΕ βλέπει κυρίως μελλοντικούς ψηφοφόρους.

Άλλοι πάλι βλέπουν ότι το σχολείο έχει γίνει το αναγκαίο συμπλήρωμα του φροντιστηρίου. Ότι δεν απελευθερώνει παρά τους εργαζόμενους γονείς που δεν προλαβαίνουν να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, εν τούτοις «επενδύουν» σ’ αυτά προσδοκίες και προσχεδιάζουν, συνήθως χωρίς την έγκρισή τους, το μέλλον τους. Το σχολείο, λένε, δεν λειτουργεί ως μορφωτικό και πολιτιστικό κέντρο -αυτό απαιτεί συνολικό ανασχεδιασμό και πολλά χρήματα- αλλά ως πάρκινγκ, ως προθάλαμος για το Πανεπιστήμιο, ως διδασκαλείο του ανταγωνισμού και της ιεραρχίας.

Ο τρόπος των μαθητών για να το πάρουν στα χέρια τους, για να πάρουν δηλαδή στα χέρια τους μια πτυχή της ζωής τους (εκεί μπορούν, εκεί το κάνουν) είναι συχνά σπασμωδικός, απολίτικος, αυτοκαταστροφικός. Αλλά είναι ο τρόπος τους για να κάνουν το σχολείο «τους» δικό τους. Ας τους καταγγείλουμε.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Αυγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s