ΠΕΡΙ ΤΣΑΚΝΗ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ «ΕΥΡΥΤΕΡΩΝ»

Σχολιάζοντας την άρνηση του Διονύση Τσακνή να κατέβει υποψήφιος ενός ενωτικού ψηφοδελτίου με τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ, ο Θανάσης Καρτερός σημειώνει στην Αυγή (20.8.2010): «Έχει η Αριστερά το κύρος, το βάρος, τη συνοχή, ώστε να πείθει για την περιπέτεια της συνεργασίας; Την εμπιστεύονται όπως είναι σήμερα; Αρέσει όσο φαντάζεται; (…) Και τελικώς είναι η ίδια στέρεο σασί, ικανό να στηρίξει τον κινητήρα της ενότητας, αλλά και να μην τρομάζει τους αγχωμένους υποψήφιους επιβάτες»;

Το αίτημα προς τα κόμματα της Aριστεράς να μην πολιτεύονται αυτάρεσκα και να μη θεωρούν δεδομένο το κύρος και τη συνοχή τους είναι, βεβαίως, θεμιτό. Eίναι, όμως, ένα αίτημα που δεν υπαγορεύεται (από) και δεν αφορά πρωτίστως (σε) μεμονωμένα άτομα ή φερέλπιδες υποψηφίους. Με πιο απλά λόγια, τα κόμματα της Αριστεράς (από τη μια) και οι προσωπικότητες που θα μπορούσαν να τα εκπροσωπήσουν (από την άλλη) είναι εξ ορισμού μεγέθη άνισα, ετεροβαρή. Δεν μπορεί να καλείται ένα κόμμα να δείξει σε οποιονδήποτε, όσο σημαντικός κι αν είναι αυτός ή αυτή, ότι αξίζει (το κόμμα αυτό) να εκπροσωπηθεί από τον Σημαντικό/ή΄ σε διαφορετική περίπτωση, η Αριστερά θα έπρεπε να δεχτεί το ρόλο του εκτροφέα ναρκισσισμών, παραγοντισμών και …κατά το κοινώς λεγόμενο, σταριλικιών, την πλήρη δηλαδή ταύτισή της με τα κόμματα-καρτέλ, η επιβίωση των οποίων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυνατότητά τους να βρίσκουν προβεβλημένες προσωπικότητες ώστε να ανανεώσουν (εικονικά ή στιγμιαία εκλογικά) το ελαχιστοποιημένο γι’αυτά ενδιαφέρον. Το αίτημα μιας τέτοιας επιβίωσης, ιδίως όταν τίθεται λίγο πριν από τις εκλογές, τείνει να πάρει χαρακτήρα εκβιασμού και ομηρίας για το κόμμα που θα βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να αποδεχτεί την εξάρτησή του από στιγμιαίες και λαμπερές λύσεις. Σε αντίθεση με τους πρωταγωνιστές της κρίσης της πολιτικής και τους προθύμους, στρατηγικά συγκλίνοντες συνοδοιπόρους τους (την κουβελική «Δημοκρατική Αριστερά», για παράδειγμα), η Aριστερά δεν έχει λόγο να υποκύψει σε αυτήν την αυτοακυρωτική λογική.

Σημαίνει, άραγε, αυτό αδιαφορία για την εμβέλεια του μηνύματός της, και μάλιστα σε εκλογές που θα μετρήσουν αντανακλαστικά (της κοινωνίας) και αντοχές (του πολιτικού συστήματος); Προφανώς όχι΄ έχει όμως σημασία το φάρμακο (υποψηφιότητα μεγάλης εμβέλειας) να μη γίνεται φαρμάκι, και μάλιστα διά πάσαν νόσον. Στην περίπτωση των μεγάλων κομμάτων (βλ. υποψηφιότητα Κικίλια εκ μέρους της ΝΔ, για να μείνουμε στα τελευταία), το θέμα είναι το κριτήριο. Στην περίπτωση της Αριστεράς, το ζήτημα, κατά τη γνώμη μου, είναι η μεθοδολογία΄ ο τρόπος με τον οποίο δούλεψαν η Ανοιχτή Πόλη και το Ελληνικό, τόσο πριν όσο και μετά τις εκλογές, δεν μου φαίνεται καθόλου «μεθοδολογικά» ξεπερασμένος.

Το σημαντικότερο: οι εκλογές γίνονται μετά το Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη. Και στην παράδοση της Αριστεράς είναι γνωστό ότι στην ιστορία υπάρχουν περίοδοι που, μέσα σε μερικές μόλις μέρες, οι πολλοί είναι δυνατό να συνειδητοποιούν πολλά απ’όσα δεν είχαν καταλάβει για χρόνια, χωρίς η διαμεσολάβηση «ευρύτερων» προσωπικοτήτων να είναι απαραίτητη.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο Θέατρο Δρόμου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s