ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ

Όπως οι παράφορα ερωτευμένοι και οι μανιώδεις χαρτοπαίκτες, έτσι και τα κόμματα που εφαρμόζουν μνημόνια σκέφτονται και δρουν σε μία μόνο διάσταση του χρόνου: στο παρόν. Σα να μην υπάρχει αύριο για τα ίδια και για τον κόσμο. Και σα να μην έχει σημασία τι λέχθηκε ή τι έγινε σε αντίστοιχη περίπτωση, μόλις πρόσφατα. Και οι τρεις, βιώνουν την αδυναμία για μια πρόσκαιρη έστω αποστασιοποίηση από το άμεσο –μήπως στο τέλος της δουν καλύτερα ό,τι είναι κοντά– ως ηρωισμό: αν για τον ερωτευμένο η απόσταση είναι σχεδόν προδοσία και για το χαρτοπαίκτη απραξία που φέρνει ίλιγγο, για τα κόμματα που θυσιάζοναι, εντός ή εκτός εισαγωγικών, στις απαιτήσεις των δανειστών, η κριτική απόσταση είναι ασυγχώρητη απόδραση από την ευθύνη. Όπου ευθύνη, ακριβώς η συνθήκη που τα θυσιάζει, τα ροκανίζει και τα απειλεί με αφανισμό.

Μόνο παρόν, λοιπόν: το παρελθόν είναι για τους νοσταλγικούς και το μέλλον για τους ονειροπόλους – κατηγορίες ανθρώπων που δεν μπορούν να αρθούν στο ύψος της ευθύνης να συμμορφώνεσαι στις απαιτήσεις των οικονομικά ισχυρών.

***

Ακόμα και η ελάχιστη αποστασιοποίηση από τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα της Βουλής, που ως Συμβούλιο Προτεκτοράτου τρέχει ασθμαίνουσα να διεκπεραιώσει τα ντέντλάιν της τρόικα υπό την προεδρία παλιών αντιστασιακών, ακόμα και ένα μικρό βήμα πίσω, μια παύση, θα αρκούσε να θυμίσει το προφανές: ότι το να συμπεριφέρεσαι σα να μην υπάρχει αύριο όταν λαμβάνεις αποφάσεις που προκαλούν κοινωνική οδύνη είναι και τώρα, όπως ήταν πάντα, επικίνδυνο. Όχι, εν προκειμένω, για τον ΣΥΡΙΖΑ, τα μέλη του οποίου –όπως με διαύγεια και εντιμότητα γράφει ο Δημήτρης Γιατζόγλου στην Αυγή– ήδη βιώνουν, συλλογικά και ατομικά, μια μεγάλη πολιτική και συνειδησιακή ένταση, ανάμεσα στην πολιτική τους στράτευση και την ταξική-κοινωνική ένταξή τους. Αυτό είναι τραυματικό, δεν είναι όμως το μείζον. Το πραγματικά επικίνδυνο είναι ότι η ένταση αυτή, που δεν έχει κανένα ισοδύναμο να εξισορροπηθεί σε θεσμικούς εκσυγχρονισμούς, όσο αναγκαίοι κι αν είναι, θα απλωθεί –απλώνεται ήδη– στην κοινωνία, ως οδυνηρή διάψευση της προσδοκίας του Γενάρη. Έτσι, ό,τι για τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν βραχυπρόθεσμα πλεονέκτημα, το γεγονός δηλαδή ότι από τους άλλους δεν περίμενε πια κανείς και τίποτα, αυτό ακριβώς μπορεί στο πολύ κοντινό αύριο να γίνει κατάρα για ό,τι θυμίζει δημοκρατία: θυμώνουμε περισσότερο με αυτούς από τους οποίους κάτι προσδοκούσαμε – οι άλλοι εισέπραξαν το μερίδιό τους σε θυμό, και απ’ αυτούς δεν περίμενε και κανείς κάτι.

Το πολιτειακά επικίνδυνο λοιπόν, όπως θα έλεγε ένας φίλος που σήμερα θεωρεί αναπόφευκτο να πιούμε το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους, είναι μια συλλογικά βιωμένη διάψευση της τελευταίας δημοκρατικής προσδοκίας. Επικίνδυνο, γιατί αν η ακύρωση αυτή στην αργκό των αριστερών μεταφράζεται ως στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στην Κεντροαριστερά, για την κοινωνική πλειοψηφία είναι πιθανό να ταυτίζεται από σήμερα με την κάθε Αριστερά – κι έτσι να φτιάχνονται από σήμερα οι υποδοχές για έναν νέο, «πρώτη φορά» μαζικό αντικομμουνισμό των φτωχών, άρα αντίστοιχων προδιαγραφών Ακροδεξιά. Πόση σχέση έχουν πράγματι οι περισσότεροι από τους κυβερνώντες με τον κομμουνισμό (απολύτως καμία είναι η απάντηση), αυτό είναι εντελώς δευτερεύουσας σημασίας.

Για ένα σημαντικό πια τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ, η εκλογική νίκη του Σεπτέμβρη και η τροχιά διάσπασης στην οποία έχει μπει πια η ΝΔ, καθιστούν άνευ αντικειμένου κάθε επιφύλαξη με θέμα τα προαναφερθέντα, ακριβώς σα να μην υπάρχει αύριο. Όλοι ξέρουν ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει, όλοι βλέπουν ότι η αντιδιαπλοκή θέλει συγκρούσεις που δεν αναλαμβάνονται και η αντιδιαφθορά εργαλεία που αμφισβητούνται: όλοι, την ίδια στιγμή, κάνουν σαν να πηγαίνουν όλα by the book. Ακόμα και ο πλουραλισμός που αποτυπώνει η νέα Πολιτική Γραμματεία του κόμματος, περισσότερη «σταθερότητα» προοιωνίζεται, πάντως όχι αναταράξεις εκεί που σηκώθηκαν και θα ξανασηκωθούν χέρια, δηλαδή στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Ki ενώ παλιότερα θεωρούνταν τιμή, ένας βουλευτής της συμπολίτευσης να καταψηφίζει μνημονιακά μέτρα, ο πρώτος που φημολογήθηκε αυτές τις μέρες ότι το σκεφτόταν, βγήκε άρον-άρον να δηλώσει την …κομματικότητά του, τη συμμόρφωσή του δηλαδή στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό.

***

Σε άλλους καιρούς, η προτροπή του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκι για το παρόν, ήταν να ξελασπώσουμε το μέλλον. Επί του παρόντος, η αγωνία του για το αύριο επιβιώνει στα ανεξάντλητα αποθέματα αλληλεγγύης, χτες στους άνδρες και τις γυναίκες που αντιστέκονται χορεύοντας στην Τουρκία, και μέρες τώρα, στους πρόσφυγες και τα παιδιά τους σε όλη την Ευρώπη: αυτό είναι ό,τι βεβαιώνει πως, ακόμα και μέσα στη φτώχεια, η βαναυσότητα δεν είναι μοίρα. Με το ημερολόγιο να δείχνει πάλι Οκτώβρη και Μαγιακόβσκι, με την ίδια ισχυρή επιφύλαξη για όσους περιφρονούν την ιστορία τους, εγγύς και απώτερη, ας θυμόμαστε ότι αύριο υπήρχε πάντα, ακόμα και στο πιο ζοφερό παρόν.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο RedNotebook

Φωτό: Καζιμίρ Μαλέβιτς, «Πορτραίτο της γυναίκας με το κίτρινο καπέλο»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s