ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ Α ΛΑ ΚΑΡΤ

Ακροδεξιά και εθνικοποίηση του κοινωνικού ανταγωνισμού
 
Ως γνωστόν, ανάμεσα στους θερμούς υποστηρικτές της παραμονής της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν και οι ακροδεξιοί ηγέτες της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, η σχέση των οποίων με το υποτιθέμενο δημοκρατικό «ευρωπαϊκό κεκτημένο» δεν υπήρξε ποτέ η καλύτερη. Γιατί τόση ζέση;
 
Εκτός από ακροδεξιές ηγεσίες, οι δύο χώρες μοιράζονται ένα ακόμα κοινό: την καθήλωση των μισθών στις χώρες τους σε επίπεδα εξαθλίωσης (βλ. στοιχεία της Eurostat για τον κατώτατο μισθό, 2016). Την ίδια στιγμή, οι μετανάστες πολωνικής καταγωγής είναι η σημαντικότερη, αναλογικά, εθνική ομάδα στο μεταναστευτικό πληθυσμό που ζει στη Βρετανία. Ανάλογα ισχύουν και για τις άλλες χώρες της λεγόμενης Α8, των κρατών δηλαδή της Ανατολικής Ευρώπης που μπήκαν τα τελευταία χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στα ίδια συμφραζόμενα, λοιπόν, τον περασμένο Γενάρη ο ούγγρος πρωθυπουργός Βικτόρ Όρμπαν ζητούσε από τον Κάμερον να μη μεταχειρίζεται σαν παράσιτα, αλλά σαν Ευρωπαίους, τους 55.000 ούγγρους μετανάστες που ζουν στη Βρετανία.
 
Εθνικιστές και νεοφιλελεύθεροι στο εσωτερικό των χωρών τους, οι ακροδεξιοί ηγέτες της Ανατολικής Ευρώπης πολιτεύονται ως κοσμοπολίτες όταν πρόκειται για την προστασία (ή/και το «ξεφόρτωμα», ως περιττών) των «δικών τους» στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά. Σαν σε αντικατοπτρισμό, τμήματα των κατώτερων τάξεων του τελευταίου φαίνεται να «απαντούν» στον κοσμοπολιτισμό της περιφέρειας με τον προνοιακό σωβινισμό: υψώνοντας τείχη «προστασίας από τους ξένους» για την εργασία και το κοινωνικό κράτος, και διεξάγοντας έτσι ένα είδος ταξικής πάλης ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που θα επιθυμούσε η Αριστερά: όχι απέναντι σε αυτούς που οργανώνουν την απορρύθμιση της εργασίας και του κοινωνικού κράτους, αλλά απέναντι στους δυνητικούς δικούς τους συμμάχους στην υπόθεση της πραγματικής υπεράσπισης εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.
 
Από αυτή τη σκοπιά, η αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς σημαίνει υπεράσπιση των μεταναστών και των μεταναστριών – όχι γενικώς της «ελεύθερης κυκλοφορίας προσώπων». Γι’ αυτό και η υπεράσπιση αυτή θα παραμένει μετέωρη για όσο δεν συμπεριλαμβάνει τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική, τόσο στο κέντρο όσο και στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ αποδεδειγμένα πια αυτή ενισχύει τη δεξαμενή κομμάτων σαν το UKIP ή το Εθνικό Μέτωπο.
 
Το πρόβλημα είναι κυρίως, αλλά όχι μόνο, «στην ίδια μας τη χώρα»: το άλλο μισό του είναι η «περιφερειοποίηση» της E.E. με άξονα τη λιτότητα, το σήμα-κατατεθέν δηλαδή της υπαρκτής (και καθόλου ενωμένης) Ευρώπης. Η ευρωπαϊστική παραγνώριση αυτής της διάστασης, αντίθετα με τα εικαζόμενα, είναι μάλλον αριστερή απολογία του υπάρχοντος, παρά διεθνισμός.
 
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο RedNotebook

 

 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s