ΕΞΗΝΤΑ ΕΞΙ ΜΕΡΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ

Στις αρχές Γενάρη, όταν ο Δημήτρης Κουφοντίνας ξεκινούσε την πέμπτη απεργίας πείνας σε 19 χρόνια νύχτας, είχαμε μια μόνο βεβαιότητα: μολονότι απολύτως δίκαιο, το αίτημά του να επιστρέψει από τον Δομοκό, όπου μετήχθη παράνομα, στον Κορυδαλλό, θα ακουγόταν από λίγους και θα κινητοποιούσε λιγότερους. Όχι μόνο γιατί ο ίδιος ήταν –και παραμένει– ο πιο επώνυμος στόχος της κυβερνώσας οικογένειας, της γνωστής πρεσβείας και πλειάδας έντυπων και ηλεκτρονικών Μέσων, εθισμένων στην «μετα-αλήθεια». Αλλά και γιατί, μετά το δεύτερο επιδημικό κύμα, ο εύλογος φόβος, η κόπωση, τα μειωμένα αντανακλαστικά στη Βουλή και στο δρόμο – και φυσικά η απειλή της βίας και των προστίμων, με πρόσχημα την πανδημία–, θα δυσκόλευαν πολύ το κίνημα αλληλεγγύης. Προς μεγάλη μας ικανοποίηση, κάναμε λάθος!

Επί 66 μέρες, ο θαυμάσιος αγώνας του Δημήτρη έγινε καταλύτης για να επιστρέψουν στο δρόμο χιλιάδες άνθρωποι. Δημιούργησε ρωγμές στο κομματικό σύστημα, τα ΜΜΕ και τη δικαστική εξουσία. Λόγω διάρκειας, αλλά και της απόλυτης συνέπειάς του, έγινε σημείο συνάντησης των αγώνων ενάντια στην πανεπιστημιακή αστυνομία και τον εκτός ορίων πανδημικό αυταρχισμό, την κυβερνητική συγκάλυψη της δυσώδους υπόθεσης Λιγνάδη και το όργιο αυθαίρετης βίας στη Νέα Σμύρνη. Ενέπνευσε ευγενείς χειρονομίες αλληλεγγύης, όπως οι απεργίες πείνας των αναρχικών κρατούμενων Νίκου Μαζιώτη, Γιάννη Δημητράκη, Βαγγέλη Σταθόπουλου και Πολύκαρπου Γεωργιάδη, του Λιβανέζου πολιτικού κρατούμενου Ζορζ Ιμπραχίμ Αμπνταλά, της καθηγήτριας της Σχολής Καλών τεχνών, Γεωργίας Σαγρή· την κατάληψη της Πρυτανείας του ΑΠΘ και του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, όπου πρωταγωνίστησε ο αντιεξουσιαστικός χώρος· και τη δημιουργία της Πρωτοβουλίας Νομικών και Δικηγόρων. Πυροδότησε κινητοποιήσεις, που συχνά διαλύθηκαν με βία, χημικά και προσαγωγές πριν καν ξεκινήσουν –σπουδαία, στο δρόμο, η Συνέλευση Αλληλεγγύης–, επιβεβαιώνοντας στο τέλος το «παράδοξο της καταστολής»: αντί ο αυταρχισμός να παγώσει τους ανθρώπους, εξόργισε και έβγαλε στο δρόμο περισσότερους.

Οι κινητοποιήσεις και οι δηλώσεις συμπαράστασης ήρθαν από τις πιο διαφορετικές πλευρές, και από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη: Από Έλληνες και ξένους προοδευτικούς πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες, γιατρούς – αλλά, στην τελική ευθεία, και από θεολόγους, ιερείς, στελέχη του ΚΙΝΑΛ και της ΝΔ. Από τη Στουτγκάρδη, το Μπράιτον, την Τουρκία, το Κουρδιστάν και τη Χώρα των Βάσκων, ως τις ΗΠΑ και τη Λατινική Αμερική. Από παλιότερους απεργούς πείνας, ως τη Διεθνή Αμνηστία και ευρωβουλευτές (όχι μόνο) της Αριστεράς. Αλλά και από χιλιάδες ανθρώπους που κατέκλυσαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της άφωνης κ. Σακελλαροπούλου και του πρωθυπουργού, σπάζοντας μια λογοκρισία στο facebook χωρίς προηγούμενο (χαρακτηριστικές, εδώ, οι αλλεπάλληλες επιθέσεις στις σελίδες της «Συνάντησης», της Ταξικής Αντεπίθεσης, του The Press Project). Κάπως έτσι, ο μισάνθρωπος «βασιλιάς» αποκαλύφθηκε γυμνός – παρά τους μηχανισμούς λογοκρισίας και οργανωμένης βίας που κινητοποίησε, παρά την υπεροπλία του σε κοινοβουλευτικό και μιντιακό επίπεδο.

Η εκκένωση της κατειλημμένης Πρυτανείας του ΑΠΘ, κεντρικό αίτημα της οποίας ήταν η μεταγωγή του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα στον Κορυδαλλό, έβγαλε 10.000 κόσμο στη Θεσσαλονίκη το μεσημέρι της 13ης Μαρτίου. Ήταν μια από τις μαζικότερες διαδηλώσεις των τελευταίων δέκα χρόνων στην πόλη.

Η απεργία πείνας άρχισε με τις χειρότερες προϋποθέσεις. Ένα ανυπόγραφο, θανατολαγνικό πανό στο Πανεπιστήμιο Πειραιά έγινε για μέρες επικοινωνιακό υπερόπλο για να αντιστραφούν οι ρόλοι επιτιθέμενου και αμυνόμενου και να δαιμονοποιηθούν οι υποστηρικτές του αιτήματος του απεργού: στο κλίμα αυτό, οι 17 πρώτοι υπογράφοντες από τις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπισαν μύδρους, ακόμα και από το εσωτερικό του κόμματος. Σειρά είχε η συντονισμένη διακίνηση φωτογραφιών από τις αγροτικές φυλακές της Κασσαβέτειας, για να «τεκμηριωθεί» αφενός η «πολυτελής διαβίωση» του απεργού πείνας το 2018 και, αφετέρου, η «ιδιαίτερη μεταχείριση» που αξίωνε, τάχα, ο ίδιος. Όταν οι ηχηρές παρεμβάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη, της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων και της Διεθνούς Αμνηστίας αντέστρεψαν το νοσηρό κλίμα, αμφισβητήθηκε η συνέπεια του αγώνα και οι νομικοί χειρισμοί εκ μέρους της συνηγόρου· όμως, αλλεπάλληλες παρεμβάσεις (στο Δικαστικό Συμβούλιο της Λαμίας, το Συμβούλιο της Επικρατείας και την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου) κατέληξαν μονότονα ότι «μόνη αρμόδια είναι η Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών», δηλαδή η γ.γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής Σοφία Νικολάου, που εκείνες τις μέρες ξεπέρασε τον πιο μισάνθρωπο και στρεψόδικο εαυτό της. Στο αποκορύφωμα της αθλιότητάς τους, οι κυβερνώντες έφτασαν να κατηγορούν σαδιστικά τον απεργό πείνας ως «αυτόχειρα», να διαρρέουν σενάρια αναγκαστικής σίτισης και να δημοσιοποιούν σχέδια καταστολής πιθανής εξέγερσης (βλ. Καθημερινή 7.3.2021), πάντα στο φόντο της μικροπολιτικής αντιπαράθεσης με την αξιωματική αντιπολίτευση.

Αναμενόμενα, η σοβαρότερη στήριξη στην κυβέρνηση ήρθε από τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, Νίκολας Μπερνς, που δήλωσε στο twitter ότι «η ελληνική κυβέρνηση δικαίως αρνείται χάρες στον καταδικασμένο για τρομοκρατία Δημήτρη Κουφοντίνα»: ήταν μια εύγλωττη υπόμνηση, για όποιον αμφέβαλλε, ποιοι και γιατί έπαιρναν το ρίσκο να έχουμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα νεκρό απεργό πείνας.

Από την πρώτη παρέμβαση αλληλέγγυων στη Θεσσαλονίκη (Νέα Παραλία, 19.1.2021)

Πιάνοντας το νήμα από το 2002, το Δίκτυο μπήκε στη μάχη «χωρίς οικονομία δυνάμεων», αλλά με μια απλή –και δυστυχώς όχι πολύ δημοφιλή– ιδέα: «Η πολιτική συμμαχιών δεν είναι γενικά ούτε «στενή» ούτε «πλατιά», αλλά προσπαθεί να εξασφαλίσει την αναγκαία ισορροπία μεταξύ της τήρησης των αρχών μας και της επίτευξης της αποτελεσματικότητας για το επίδικο». Η στάση αυτή όρισε το εύρος της απεύθυνσης και των παρεμβάσεών μας, και τελικά τη συμμετοχή μας στο κείμενο-έκκληση προς τον Δημήτρη να σταματήσει, όταν πια η πολιτική σύγκρουση υπερέβαινε κατά πολύ το δίκαιο αίτημά του. Θεωρούμε ότι η στάση αυτή συνέβαλε ώστε ένας μειοψηφικός αγώνας, με πολλαπλά κέντρα (και όχι πάντοτε συντιθέμενα…), να γίνει επί εβδομάδες κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Παλεύοντας με το σώμα του, ο Δημήτρης κατάφερε πολλά απέναντι στον Γολιάθ. Κι εμείς θυμηθήκαμε πως η αλληλεγγύη μπορεί να αλλάζει σχέσεις, ανθρώπους και «συσχετισμούς», με τρόπους που μετά δεν ξεχνιούνται.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Δελτίο Θυέλλης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s