ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΠΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

1. Αν και πιθανότατα φαίνεται παλιομοδίτικη εμμονή, είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε ακόμα τα κόμματα βάσει της σχέσης τους με το κράτος και τις κοινωνικές τάξεις. Όχι γιατί σε κάθε τάξη αντιστοιχεί, τάχα, και ένα κόμμα («ΤΟ κόμμα της εργατικής τάξης κλπ): αυτή η πεποίθηση έχει καταρριφθεί τουλάχιστον από τα χρόνια που ο Γκράμσι έγραφε για το «ιστορικό μπλοκ». Αλλά γιατί τα κόμματα προτείνουν προγράμματα που ενδιαφέρουν τις κοινωνικές τάξεις: το ύψος του κατώτατου μισθού, ποιοι θα πληρώνουν πόσους φόρους και για τι, αν θα έχουμε πρωτοβάθμια φροντίδα και στελεχωμένα νοσοκομεία ή υγεία όσοι μπορούν από ιδιώτες, αν θα προσλαμβάνουμε δασκάλους ή θα αγοράζουμε Ραφάλ, αν θα καίμε RDF στο Βόλο και πόσο κ.ο.κ..

Γι’ αυτά διαφωνούν τα κόμματα στο εσωτερικό τους, τουλάχιστον όταν τα συζητούν — και με αυτή την έννοια τα κόμματα είναι πεδία ταξικής σύγκρουσης. Γι’ αυτά διαφωνούν και οι τάξεις μεταξύ τους — άρα τα κόμματα είναι και επίδικα ταξικών συγκρούσεων: οι τάξεις, όλες οι τάξεις, διεκδικούν (ή απορρίπτουν) τα κόμματα, όλα τα κόμματα. Κι αυτά που κυρίως διεκδικούν, είναι τα κόμματα που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να διαχειριστούν, ως κυβερνήσεις, το τι φορολογία, υγεία, εκπαίδευση, ύψος μισθών, περιβαλλοντική προστασία και αμυντική πολιτική θα έχουμε. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους να μας ενδιαφέρει τι γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα κι αν δεν τον ψηφίζουμε: όχι μόνο γιατί τον ψηφίζουν άνθρωποι που είναι ή θέλουν να είναι αριστεροί. Αλλά και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σήμερα ένα από τα δύο κόμματα της κρατικής διαχείρισης: από τη θέση του, και όχι λόγω ποιότητας ή «επικινδυνότητας», η βασική αντιπολίτευση στη ΝΔ.

2. Ενώ ισχύει μόνιμα, το ενδιαφέρον που προκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πάντα το ίδιο ισχυρό. Για να απευθύνονται σε πολύ κόσμο, τα αστικά ΜΜΕ, που διαμορφώνουν γνώμη καταρχάς για το τι έχει σημασία και τι όχι, χρειάζεται να απλοποιούν όσο γίνεται το μήνυμά τους: είναι ένα είδος νόμου της πολιτικής-ως-θέαμα. Αυτό δεν είναι εύκολο όταν εκείνο που πρέπει να απλοποιηθεί είναι ένα συνεδριακό κείμενο 100 σημείων και πολλών σελίδων. Αντίθετα, είναι πολύ πιο εύκολο να γίνει είδηση η πρωτοβουλία του εν αναμονή πρωθυπουργού, του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, να φέρει τη διαδικασία εκλογής (του) λίγο πιο κοντά στη διαδικασία που επί ένα δίμηνο χάρισε δημοσιότητα στο ΚΙΝΑΛ, βοηθώντας το να ξεκολλήσει από τα χαμηλά μονοψήφια ποσοστά — τουλάχιστον δημοσκοπικά. Πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ ψήφισαν στον πρώτο γύρο 270.706 — ακόμα και άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με το ΚΙΝΑΛ. Απάντηση σε αυτό είναι το «εμείς 60.000» του Τσίπρα. Είναι όμως; Πού θα ξαναβρεθούν, για να ελέγξουν τον Πρόεδρο που ψήφισαν, αυτοί οι 60.000, μέχρι την επόμενη εκλογή;

3. Το βασικό σε ένα κόμμα έστω προοδευτικό (οι αναφορές στην Αριστερά βαίνουν μειούμενες, γιατί θεωρούνται πια παλιομοδίτικες και εκλογικά ατελέσφορες), είναι να συζητάει γιατί, παρά τα διαδοχικά ανοίγματα (μεταγραφές από ΑΝΕΛ-Ποτάμι, συνεργασία με «Γέφυρες», μετονομοασία σε Προοδευτική Συμμαχία), παραμένει σταθερά 10-12 μονάδες πίσω από την πιο δεξιά Δεξιά εδώ και δεκαετίες. Η απάντηση που δίνει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό δεν είναι «να ξανασυζητήσουμε τη σχέση με τις τάξεις και το κράτος». Δεν είναι πώς θα επιστρέψουν στην κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ οι εκατοντάδες χιλιάδες που έφυγαν μετά το 2015 — κι ας λέει το κείμενο αποτίμησης του 2020 ότι από τότε ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση. Η απάντηση δεν είναι η πολιτικοποίηση του συνεδρίου, με βάση το πρόγραμμα.

Η απάντηση είναι η υπερπολιτικοποίηση της διαδικασίας εκλογής Προέδρου, που, αντικειμενικά –το βλέπουμε αυτές τις μέρες σε τηλεοράσεις, εφημερίδες και σόσιαλ μίντια– δεν αφήνει χώρο για το πρόγραμμα. Το πώς θα νικήσουμε τη Δεξιά δεν είναι υπόθεση κοινωνικών τάξεων, μερίδων τάξεων, κοινωνικών κατηγοριών — ό,τι ο Νίκος Πουλαντζάς ονόμασε «συνασπισμό εξουσίας». Το πώς θα νικήσουμε τη Δεξιά είναι υπόθεση πολιτών γενικώς, με οσοδήποτε χαλαρή σχέση με το κόμμα. Ακόμα χειρότερα, όσοι έχουν αντίθετη άποψη, είναι «αντικειμενικά» με τη Δεξιά. Ακριβώς το ίδιο που λεγόταν και στις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ 2012 και 2015, όταν σε ένα τοξικό κλίμα εγκαλούνταν ένα τμήμα του κόμματος: «ο κόσμος πεινάει, θέλει να φύγει η Δεξιά, κι εσείς υπονομεύετε τον Πρόεδρο, άρα την ενότητα, άρα το κόμμα».

4. Τα κόμματα διεκδικούνται από τάξεις, μερίδες τάξεων, κοινωνικές κατηγορίες — γιατί σχεδιάζουν, και μπορεί να υλοποιήσουν, κρατικές πολιτικές. Γι’ αυτό και τα εσωτερικά τους δεν είναι «ιδιωτική υπόθεση». Προφανώς, στις ψηφοφορίες είναι πρώτα υπόθεση των μελών τους, με όποια διαδικασία συμφωνούν αυτά. Σε επίπεδο προβληματισμού και συζήτησης, όμως, είναι ζητήματα κεντρικού πολιτικού ενδιαφέροντος — ιδίως μάλιστα όταν δεν καταγράφονται απλά, αλλά χειραγωγούνται από όλες και προς όλες τις δυνατές κατευθύνσεις. Ένα παράδειγμα, σημερινό άρθρο του Θανάση Τσεκούρα (πρώην συμβούλου έκδοσης στο Πρώτο Θέμα, και δημοσιογράφου στο iefimerida https://www.topontiki.gr/…/apochorise-o-thanasis…/) στο ieidiseis.gr: «ο Λοβέρδος, ο Ανδρουλάκης, το ΚΙΝ.ΑΛ., ίσως πιο κάτω ο Βαρουφάκης και οι διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ είναι τα μέσα και τα εργαλεία για την εξυπηρέτηση του ανώτερου σκοπού. Την εξαφάνιση του Τσίπρα από το πολιτικό προσκήνιο, είτε με θεμιτά, είτε με αθέμιτα μέσα».

Ας προσεχτεί: Στη λογική του αρθρογράφου, όσοι δεν είναι με τον Τσιπρα (ούτε καν με τον ΣΥΡΙΖΑ), είναι «αντικειμενικά», που θάλεγε και το ΚΚΕ, υπέρ του μπερλουσκονισμού, της διαπλοκής, της alt-right. Έτσι θα παίζεται μέχρι τις εκλογές το παιχνίδι. Αυτό όμως, μπορεί να «εξοπλίζει» τον κόσμο των προεδρικών του κόμματος, ενόψει εσωκομματικής μάχης. Δεν φαίνεται πώς βοηθάει, ωστόσο, τη συζήτηση μέσα και έξω απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ για το πώς θα φύγει η πιο δεξιά Δεξιά από το 1974. Αλλά τότε τι εξυπηρετεί;.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s