ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗ

Στο χώρο της υγείας είναι γνωστή η αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο «παραδείγματα» ή, τέλος πάντων, στυλ σκέψης: το κυρίαρχο βιοϊατρικό παράδειγμα και το αντίπαλο «ολιστικό βιο-ψυχοκοινωνικό».Για τη βιοϊατρική τα πράγματα είναι εξωφρενικά απλά: παχυσαρκία, καρδιοπάθειες, καρκίνοι — όλα εξηγούνται με βάση μια γενετική προδιάθεση: μία αιτία που την ξέρει και μπορεί να τη θεραπεύσει ένας ειδικός, αποκαθιστώντας τη λειτουργία της ανθρώπινης «μηχανής» στο σημείο όπου αυτή πάσχει.

Στο αντίπαλο στυλ σκέψης, τα πράγματα είναι κάπως πιο σύνθετα: Υγιής δεν σημαίνει απλά να μην είσαι άρρωστος: στην εξίσωση μπαίνουν κι άλλα, εξίσου κρίσιμα, που ενεργοποιούν γενετικές προδιαθέσεις — οι οικονομικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί προσδιοριστές: Συνθήκες ζωής που εκθέτουν σε παράγοντες κινδύνου. Πολιτική που προσδιορίζει τους παράγοντες της έκθεσης. Η πολιτική υγείας. Ιδεολογίες που διαμορφώνουν, ως έναν βαθμό, τρόπους ζωής.

Γράφονται διάφορα αυτές τις μέρες, που προσπαθούν να εξηγήσουν το ναζιστικό αίσχος στη Σταυρούπολη με βάση την υποβάθμιση των δυτικών προαστίων. Στις απόπειρες αυτές, η φτώχεια ή η κρίση λειτουργούν όπως η βιολογία στο βιοϊατρικό παράδειγμα: ως η αιτία που σε κάνει ναζιστή από μόνη της.Στον πραγματικό κόσμο, ναζιστή δεν σε κάνει να ζεις σε λαϊκά προάστια: στη Νίκαια και στο Κερατσίνι υπήρχε ο Πατέλης — υπήρχε, όμως, και ο Φύσσας. Ναζιστή σε κάνει να έχεις ναζιστές στο σχολείο σου — και να είναι, ή να φαίνονται, πιο «ριζοσπάστες» από τους αριστερούς. Ναζιστή σε κάνει να μεγαλώνεις σε σπίτι με αξίες που, ως νεότερος, θες να τις βιώσεις πιο αυθεντικά και στα άκρα, από τους γονείς σου που μεγάλωσαν και τις «ξεφτίλισαν». Ναζιστή σε κάνει η ατιμωρησία της ναζιστικής βίας από την αστυνομία. Η ανοχή από τη διεύθυνση του σχολείου σου. Η ενίσχυση από τον «δεν είμαι φασίστας, αλλά…» καθηγητή σου, που λειτουργεί ως πρότυπο. Η στήριξη από τα τοπικά Μέσα, που σε χρίζουν πρωταγωνιστή της εβδομάδας. Ναζιστή σε κάνει να μην έχεις εισπράξει πίσω τη βία που άσκησες, έχοντας βάλει τον πήχυ της βίας ψηλότερα από τον αντίπαλο, γιατί δεν έχεις ηθικές ή ιδεολογικές αναστολές. Ναζιστή σε κάνει η ιδεολογικο-πολιτική παράδοση της γειτονιάς, η οργάνωση που αναλαμβάνει να την «εκπροσωπήσει» και η υποχώρηση της αντίπαλης παράδοσης.

Αυτά ίσως εξηγούν γιατί, ακόμα και στο πλέον επιχειρηματικοποιημένο Πανεπιστήμιο, η Ακροδεξιά απέτυχε να πατήσει πόδι: οι παραδόσεις μας και οι οργανώσεις μας που τις υπερασπίζονται, το απέτρεψαν τα 10-15 τελευταία χρόνια. Μάλλον εξηγούν και γιατί, στη γειτονιά μου, στο Βύρωνα, η προπέρσινη μαθητική κατάληψη για τη Μακεδονία τα μάζεψε κακήν-κακώς το πολύ μέσα σε ένα 24ωρο.

Ούτε η φτώχεια, ούτε η κρίση, ούτε η γενική «κατάσταση» κάνουν τους ανθρώπους ναζιστές. Κάποιοι μεσολαβούν ανάμεσα στη γενική συγκυρία και τους φτωχούς. Και συμβαίνει συστηματικά, τουλάχιστον από τη δεκαετία του ’90: Με τα οργανωμένα (από τις διευθύνσεις, τα υπουργεία, τους οργανισμούς και την Εκκλησία) συλλαλητήρια για τη Μακεδονία. Με τις καταλήψεις μαθητών ΚΑΙ γονέων, το 2000 και το 2003, για να μην πάρει τη σημαία ο Τσενάι στη Μηχανιώνα. Με τα ίδια στο Ηράκλειο, στην Κρήτη, το 2004. Με την παρέμβαση της χρυσαυτίτικης «Γαλάζιας Στρατιάς» στις κερκίδες της Εθνικής, ήδη πριν από το 2004.

Η σύνδεση ναζισμού, φτώχειας ΑΡΑ αντισυστημικότητας, δίνει στους ναζί περγαμηνές «αντισυστημισμού» — ηθικά παράσημα που δεν αξίζουν: ο ναζισμός είναι ιεραρχική ιδεολογία, ιδεολογία υπεροχής και κυριαρχίας, δεξιά (όχι γενικώς «λαϊκή») ιδεολογία — κι όποιος οργανώνει εμφύλιους ανάμεσα στους φτωχούς, αυτά τα εύσημα δεν τα δικαιούται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s